Anna, czterdzie\u015bci siedem lat, pracuje jako nauczycielka w podstaw\u00f3wce. Ka\u017cdego dnia sp\u0119dza kilka godzin na stoj\u0105co, chodzi mi\u0119dzy salami, wchodzi i schodzi po schodach kilkadziesi\u0105t razy, a przy tym nosi zeszyty, ksi\u0105\u017cki i r\u00f3\u017cne szkolne rekwizyty. Od dw\u00f3ch lat po powrocie do domu siada i prawie nie wstaje \u2013 kolana po takim dniu po prostu odmawiaj\u0105 dalszej wsp\u00f3\u0142pracy. B\u00f3l nie jest dramatyczny, ale jest sta\u0142y i wyczerpuj\u0105cy emocjonalnie.<\/p>\n
Pewnego wieczoru zagl\u0105da do apteki i pyta farmaceut\u0119 o co\u015b, co mog\u0142oby pom\u00f3c bez recepty i bez skutk\u00f3w ubocznych. S\u0142yszy o glukozaminie, chondroitynie, o tym, \u017ce warto zacz\u0105\u0107 wcze\u015bnie, zanim degeneracja post\u0105pi za daleko. Wraca do domu z Metonilem i zaczyna bra\u0107 od nast\u0119pnego ranka.<\/p>\n
Przez pierwsze dwa tygodnie nic szczeg\u00f3lnego si\u0119 nie dzieje. Mo\u017ce troch\u0119 mniejszy b\u00f3l przy pierwszym wej\u015bciu na schody po d\u0142u\u017cszej przerwie, ale Anna my\u015bli, \u017ce to przypadek lub efekt placebo. W trzecim tygodniu zauwa\u017ca, \u017ce wieczorami jej kolana nie pulsuj\u0105 tak intensywnie jak zwyk\u0142y. Przez pierwszy raz od miesi\u0119cy wychodzi na kr\u00f3tki spacer po kolacji i nast\u0119pnego dnia nie \u017ca\u0142uje tej decyzji.<\/p>\n